On s’aime or at least we should…

Onsaime
I’m not talking about romantic love here. That’s a whole different level of difficult.

I’m talking about simply loving any other human being for who they are.

Unless we feel free of judgement it is hard to do or at least hard to talk about.

  • I was born and raised as a Catholic in a tiny village. All I knew in my first 10 years of life was white Catholic people.
  • These days I go to church — a multicultural Protestant church — on a not-so-regular basis.
  • I have an “adopted” Tunisian son, who’s a Muslim.
  • I live and work in a mostly atheist world.

I love people from all walks of life, but unless you are really close to me I am not really open about all of that.

Why, you ask?

I don’t like labels. I don’t want to be thought of as a “wacky” Jesus lover, a terrorist supporter, a fake Christian, or any other label you might come up with based on the little information I just gave you about me.

Think of me as me…

Because ultimately I am ALL of the people that I have met in life. I am ALL the people that have built me with their love.

I ask you, please, before you stick a label onto me, label me human!

I’m not perfect. I’m not a perfect daughter, I’m not a perfect mother, I’m not a perfect partner, I’m not a perfect friend. Nothing I do is perfect, but I do love…

Let’s love each other and let’s love each other freely!

Advertisements

8 thoughts on “On s’aime or at least we should…

  1. Tja, Anjo, jouw vraag of wens is volkomen legitiem. Maar het is niet iedereen gegeven helaas.
    Dit is nou typisch zo’n verhaal van ‘de ene kant…, maar van de andere kant…” Als je begrijpt wat ik bedoel. Ik lees iets wat ieder mens wil, maar het is ook iets wat maar weinig mensen lukt: (Er) Zijn zonder be- of veroordeeld te worden, zien zonder te oordelen. Maar iedereen zou het moeten willen en proberen.
    Je gaat er sowieso al vanuit dat mensen je in een hokje stoppen omdat je op jouw manier kerkelijk bent, omdat je met moslims omgaat. Dat hoeft helemaal niet zo te zijn, bij mij zijn deze gedachtes in ieder geval niet opgekomen.
    Graag laat ik mensen in hun waarde, kunnen ze doen ze wat ze doen zolang dat geen schade oplevert voor anderen of zolang ze anderen niet verplichten hetzelfde te doen, te denken, te geloven. Graag word ik op mijn beurt in mijn waarde gelaten als ik afwijk van wat de norm is, als ik anders denk dan de goegemeente, als ik een andere mening heb. Maar het een noch het ander lukt niet. Ik heb ook zo mijn gedachten als mensen anders zijn dan ik, ook al probeer ik die te negeren. Of niet te laten merken.
    Maar soms wel. Vorige week bij de bakker. Een vrouw voor me (mevrouw kan ik hier niet opschrijven – dat geeft al meteen een waardeoordeel aan) vertelt over haar dochter die in Rotterdam gaat studeren. Ze maakt zich zorgen want ze was voor de eerste keer in die stad en had nogal veel negatief commentaar over de mensen daar. “Je weet wel” (zo zei tegen het winkelmeisje dat in Rotterdam wilde gaan werken omdat hier (in Limburg) geen baan in het onderwijs te krijgen is) en keek achterom: “die zwarten met een gouden tand in hun mond. Brr.” En meer van dat soort opmerkingen. De winkel stond vol en drie m/v personeel en niemand die wat zei. Ik heb haar toen toch terecht moeten wijzen, ik doe dat niet graag en ook niet vaak, maar mijn bloed kookte. Temeer ook omdat ik vaak in Rotterdam kom, omdat Anke er woonde en we er nog nooit zijn lastig gevallen door wie dan ook. En we komen er echt niet alleen maar bij V&D. Zij had haar mening over Rotterdammers en ik had meteen ook een mening over haar: dorps, nooit verder dan haar eigen voordeur gekeken, vooringenomen, racistisch, en over haar uiterlijk en kleren zou ik ook nog wel een en ander willen opschrijven. Haar dochter ging psychiatrie studeren en wat dacht ik toen ik haar hoorde kwaadspreken: “Nou, één klant/patiënt heeft ze nu al.”
    Maar wat ik maar zeggen wil; het is en blijft mensenwerk en teveel mensen stoppen anderen in hokjes, scheren hele groepen over een kam, en hoe goed ik het ook zie bij anderen, ik kan mezelf niet vrijpleiten. Ik doe het zelf ook.
    Jij doet je best, ik doe mijn best en we zijn ons bewust van onze tekortkomingen. Anderen niet, of doen hun best niet en dat is wat (we denken dat) het is. Meer niet en minder niet…

    Like

  2. Hahahaha… Ik ziet hier hard te lachen om je opmerking dat de dochter al een patient heeft.

    Je commentaar is inderdaad net zo lang als mijn verhaal, maar wel goed commentaar.

    Ik weet uit ervaring dat mensen me in hokjes stoppen. Simpelweg omdat ik er door anderen op geattendeerd wordt.

    Liever dan dat mensen een (voor)oordeel klaar hebben, zou ik willen dat ze vragen stellen…..

    On peut espérer!!!

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s